Er zullen zeker een aantal lezers denken; waar haalt Jan het uit om aan één van die zwarte vogels een naam te willen geven, en dat alleen omdat ze eenpotig is!  En dan nog Melanie!

 

Melanie; zo heette de meid van mijne nonkel pastoor ook. En die twee ‘stapten’ allebei, - weliswaar op twee benen -, en waren ook altijd allebei in het zwart gekleed. Ik leerde Grieks lang geleden.., vandaar de oorsprong van die naam: melanos = zwart. Afgezien daarvan: Se non è vero, è bene trovato. Zelfs al is het niet waar, het is toch goed bedacht!
Vooral die ene poot, houdt me in de ban. Hoe kan die kauw nu stand houden in een bende van zowat twintig andere tweepotige stuks? En toch doet ze het met één poot!

In één van mijn eerste verslagen over de Capenberg-kauwen vertelde ik te vrezen dat ik die kauwen zou gaan domesticeren, in plaats van omgekeerd. Er bestaan veel verhalen van jonge kauwen die uit het nest vallen en zich nogal gemakkelijk gewennen aan mensen die dat jonge dier adopteren. Er waren zelfs mensen en vogels die met elkaar praatten, al heb ik dat zelf nooit meegemaakt. Nobelprijswinnaar Conrad Lorenz heeft dat gedrag als “imprint” benoemd: een jong dier dat zich hecht aan het eerste levend wezen dat voor hem zorgt. De jeugdfilm Kauwboy, die ik vorig jaar zag, bracht dit fenomeen mooi in beeld.

Winterse vogeltrek?

Het is nu bovendien winter,.. of wat is het nu eigenlijk?
Het wintert nu helemaal nog niet! Ik heb de indruk dat de kauwen het nu ook niet weten; aan hun gedrag is het zeker niet te zien, ze doen alsof het tijd wordt een nestplaats te claimen en laten dat ook duidelijk aan andere vogels merken: zo van “wij zijn hier nog en we zijn niet van zin nog eerst op wintersport te gaan.”

De natuur is “van haar melk”

Inderdaad, de natuur is danig van slag. Vorige jaren kon ik vanuit mijn hoge observatiepost de najaarstrek goed volgen maar dit zit er nu niet in.
Zowat half september zag ik een vlucht zwaluwen die deden alsof ze pas van de luchthaven van Deurne vertrokken waren en nog een lange dag voor de boeg hadden, richting Zuid-Oost. Maar daarna stopte het: jaarlijkse trekkers uit het oosten, die gewoonlijk op de hoogspanningsleidingen een rustpauze inlassen, waren er dit jaar niet bij. De keren dat ik een kleine vlucht ganzen in mijn vizier kreeg op verkenning naar de voor hen nieuwe plas, (opvangbekken aan de toevoer naar het zuiveringsstation vlakbij), dat waren ganzen die ergens tussen Lier en Lint op een weide thuis zijn.

En dan breaking news!

Maandag 2 december 2013, om 09.12 uur, tikte ik op mijn toetsenbord: er is “breaking news”! Ik ben laat opgestaan die ochtend en mijn huiselijk werk van de dag voordien was blijven liggen. Ik deponeerde de kruimeltjes van de croissants van zondag op de deksteen van het terras; en dat weten die dekselse kauwen maar al te goed.
Ondertussen probeerde ik één van mijn PC´s aan de praat te krijgen in mijn computerhoekje, waar ik stil zit en hen dus niet stoor. En ja! Daar is de zwarte bende van Capenberg weer en wie wipt er mee om haar deel op te eisen? MELANIE!
Meestal duurt dat “fourageren” niet lang, omdat het normaal gezien mijn gewoonte is om enkel oude broodkorsten en kaasrandjes te serveren. Het vraagt voor die vlucht kauwen maar een oogwenk om alles in één overval compleet weg te sleuren en dan ligt er niks meer. Maar deze keer; met de kruimeltjes van de croissants van “t Bieke” ging dat niet: die moesten ze één voor één oprapen en dan duurde dat wel wat langer. Dus kreeg ik een demonstratie te zien, van Melanie die haar “bedelgedrag” bij haar gebuur, nog maar eens overdeed.

Een wispelturige hoofdrolspeelster

Nu probeer ik al een hele tijd Melanie “in levende lijve” in beeld te krijgen, filmen dus, zoals Joeri Cortens op tv. Maar een algemene repetitie was niet aan de orde en ook moeilijk af te spreken met die wispelturige hoofdrolspeelster. Het zou een verrassingssessie moeten worden vooral voor Melanie.
Donderdag 5 december werd het grondig voorbereid met de strategisch opgestelde filmcamera van Frederick en Rosette uit Lint, gericht op de voederplek op mijn terras, en dan maar wachten...
Op 7 december bekeken we het resultaat en bij een eerste poging om die opname op mijn laptop te lezen, lukte dat niet. Rosette en Frederik namen de apparatuur mee naar huis om dat eens deftig thuis over te doen, en nog geen twee uur later is het bewijs per e-mail op mijn “afgedankte” Apple ook te zien: Melanie in vol ornaat die over de deksteen van mijn terras huppelt, en danst en er snel met haar buit van door gaat! Prachtig!


Een kort filmpje is op youtube te zien: http://www.youtube.com/watch?v=XStC0by9Bx0&feature=youtu.be

 

Met veel dank aan Rosette en Frederik!


Tekst: Jan Lernout
Film: Rosette en Frederik Simons – De Roeck

Deel deze pagina via:
Inschrijven nieuwsbrief
Mis geen activiteit, blijf op de hoogte van het laatste nieuws en ontvang onze nieuwsbrief Het Oranjetipje
captcha 
Vul in het laatste veld de 3 blauwe tekens in.
Lees hier hoe wij jouw privacy respecteren.
Werken in én voor de natuur? Vervoeg je bij andere vrijwilligers van onze beheerteams en schrijf je hieronder in. Dan verwittigen we je wanneer we op het veld gaan werken.
captcha 
Vul in het laatste veld de 3 blauwe tekens in.
Lees hier hoe wij jouw privacy respecteren.